Od trzech lat mieszkam z mężem w domu jego matki, gdzie każda minuta spóźnienia do obiadu kończy się awanturą, a moje zdanie nie ma żadnego znaczenia. Każdego dnia walczę o odrobinę szacunku i przestrzeni, próbując nie zatracić siebie w tej duszącej atmosferze. Czasem zastanawiam się, czy w ogóle można być szczęśliwym, kiedy nie jest się panem własnego życia.