To opowieść o tym, jak po śmierci męża zostałam wyrzucona z własnego domu przez syna i synową. Musiałam zmierzyć się z samotnością, zdradą i walką o swoją godność. Dzięki temu odkryłam w sobie siłę, o której nie miałam pojęcia, i nauczyłam się, że nawet po największym upadku można się podnieść.
W wieku 62 lat nie wierzyłam już w miłość. Przyszłam do klubu podróżniczego tylko po to, by posłuchać o Islandii i zniknąć niezauważona. Wszystko zmieniło się, gdy obok mnie usiadł nieznajomy z mapą i zadał jedno pytanie, które wywróciło mój świat do góry nogami.
Jestem Zofia, wdowa po Marku, który przez lata był głosem dworca kolejowego w Krakowie. Po jego śmierci jedyną pociechą było dla mnie słyszenie jego głosu w zapowiedziach, aż pewnego dnia zastąpiono je nowymi nagraniami. Zdesperowana, postanowiłam walczyć o ostatni ślad po Marku, nie wiedząc, czy znajdę w tym ukojenie, czy tylko pogłębię swoją samotność.
Mam na imię Helena i mam sześćdziesiąt osiem lat. Sześć miesięcy temu straciłam syna i synową, a życie zmusiło mnie, bym znów została matką – tym razem dla mojej miesięcznej wnuczki, Zosi. To opowieść o rozpaczy, wstydzie, ale też o nieoczekiwanej dobroci, która potrafi odmienić wszystko.
Mam na imię Renata. Moja historia to opowieść o zdradzie, rodzinnych konfliktach i samotności, która stała się moją największą siłą. Dziś pytam: czy szczęście można zbudować na gruzach dawnego życia?
Po śmierci męża czułam się jak cień samej siebie. Spotkanie z Janem dało mi nadzieję, ale jego tajemnica rozdarła moje serce na nowo. Czy można zaufać jeszcze raz, gdy los drugi raz wystawia cię na próbę?
