W deszczowy wieczór w Warszawie, podczas rodzinnej kolacji, moja matka po raz kolejny wypomina mi, że mam trzydzieści pięć lat i wciąż jestem sama. Przez całe życie byłam tą, która pomaga, wspiera, jest zawsze pod ręką – ale nigdy nie byłam tą, którą ktoś naprawdę widzi. Ta historia to opowieść o tym, jak próbowałam wyrwać się z roli „praktycznej” kobiety i odnaleźć siebie.