Weszłam do schroniska, bo po rozwodzie i wyjeździe syna chciałam tylko ciszy, a znalazłam psa, który wyglądał, jakby cisza już go dawno połknęła. Wzięłam go do domu, choć wszyscy mówili, że stary pies to kłopot i wstyd, a ja „powinnam wreszcie zająć się sobą”. Teraz, kiedy on uczy się zasypiać bez strachu, ja uczę się nie uciekać od własnego życia.