Od pierwszego dnia, gdy zobaczyłam małą Hanię skuloną w kącie sali, wiedziałam, że coś jest nie tak. Każdy jej ruch, każde spojrzenie pełne było lęku i niepewności, a ja – jako nauczycielka – czułam się rozdarta między obowiązkiem a bezsilnością. Ta historia to opowieść o mojej walce z własnymi wątpliwościami, o rodzinnych tajemnicach i o tym, jak trudno jest dorosłym dostrzec i przerwać dziecięce cierpienie.